عبدالحجت حق جو
شاید این مطالب برایتان مفید باشد
جنگ سرد، ارمغان جنگ جهانی و نظامی دوم بود. قربانی اصلی این جنگ نوپا، باز هم مردم و خصوصا مردم آلمان و خصوصا مردم شهر برلین بود. علت مورد توجه قرار گرفتن آلمان و خصوصا برلین، منابع انسانی و تسلیحاتی بود که توسط دولت نازی در آن تاسیس شده بود و همواره در طول جنگ به آن ها قوت می داد.
در یک سوی نبرد لیبرالیسم و در سوی دیگر کمونیسم قرار داشت. قسمت غربی برلین پس از تقسیم غنائم جنگ جهانی دوم، در اختیار فرانسه، ایالات متحده و انگلیس و نیمه ی شرقی هم تحت لوای جمهوری سوسیالیستی شوروی و حکومت کمونیستی آلمان شرقی اداره می شد.
از یک سو مردم آلمان در زمان هیتلر به تفکر کمونیست ستیزی عادت کرده بودند و از سوی دیگر در این شکل حکومت، دولت بر همه چیز مسلط بود لذا مردم شرق برلین و خصوصا دانشمندان، کارگران متخصص، کارشناسان، اساتید دانشگاه و روشنفکران و افراد برجسته تصمیم گرفتند به سمت غرب مهاجرت کنند. این سیل بزرگ مهاجرت سبب شد نیروی کار این بخش از برلین که اکنون با نام «آلمان شرقی» شناخته می شد، از دست رفته و در معرض فروپاشی اقتصادی قرار بگیرد. در این اوضاع دولت حاکم تصمیم گرفت «دیوار آهنین» را در 13 اوت (آگوست) 1961 تاسیس کند.
این دیوار 145 کیلومتری، به مدت تقریبا 3 دهه بین قسمت غربی و شرقی آلمان فاصله انداخت که خود نماد عدم تفاهم بین قدرت های شرق و غرب بود. پس از کشیده شدن دیوار، عملا مهاجرت از شرق به سمت غرب غیر ممکن شد و کار به جایی رسید که برخی از افراد مهاجر توسط محافظان دیوار کشته شدند.
در نهایت و پس از روی کار آمدن «میخائیل گورباچف» در شوروی، کم کم روابط بلوک غرب و شرق رو به بهبودی رفت و کار به جایی رسید که تخریب دیوار برلین در نهم نوامبر ۱۹۸۹ شروع شد.
شبکه های اجتماعی